SZKOCJA ROKU PAÑSKIEGO 1280
Opowiem wam o Williamie Wallace.
Historycy z Anglii powiedz¹, ¿e jestem k³amc¹.
Ale historia jest pisana przez tych, którzy wieszali bohaterów.
Król Szkocji umar³ nie zostawiaj¹c syna. A król Anglii,
wredny poganin znany jako Edward D³ugonogi,
zagarn¹³ tron Szkocji dla siebie.
Szlachta szkocka walczy³a z nim,
a tak¿e miêdzy sob¹, o koronê.
Wiêc D³ugonogi zaprosi³ ich na rozmowy pokojowe.
Bez broni. Tylko z jednym giermkiem.
Jednym z ch³opów w tym hrabstwie by³ Malcolm Wallace, poddany z w³asn¹ ziemi¹.
Mia³ dwóch synów - Johna i Williama.
Mówi³em ci, ¿ebyœ zosta³.
Skoñczy³em robotê. Gdzie jedziemy?
Do MacAndrewsa. Mia³ do nas przyjechaæ po spotkaniu.
- Mogê te¿ iœæ? - Nie. IdŸ do domu, ch³opcze.
- Ale ja chcê iœæ. - IdŸ do domu, albo poczujesz moj¹ rêkê.
Jazda do domu, William.
MacAndrews.
Œwiêty Jezu...
William.
Ju¿ dobrze, ju¿ dobrze. Spokojnie, ch³opcze.
William.
Wracajmy ju¿.
- Nie mo¿emy z nimi walczyæ. - Trzeba coœ zrobiæ.
Wallace ma racjê. Walczmy z nimi.
Ka¿dy szlachcic chêtny do walki by³ na tym spotkaniu.
Nie jesteœmy w stanie pokonaæ armii. Nie z 50 ch³opami, których zbierzemy.
Nie musimy ich pokonaæ... Wystarczy, ¿e bêdziemy walczyæ.
- Zatem, kto jest ze mn¹? - Ja, Wallace.
- Dobra. - Tak.
- A ty dok¹d siê wybierasz? - Z tob¹.
Czy¿by? I co masz zamiar robiæ?
- Bêdê pomaga³. - Tak, na pewno du¿o byœ pomóg³.
Ale ja chcê, ¿ebyœ zosta³ tu
i pilnowa³ wszystkiego podczas mojej nieobecnoœci.
Potrafiê walczyæ.
Wiem. Wiem, ¿e potrafisz.
Ale to rozum robi z nas mê¿czyzn.
Do jutra.
- Anglicy. - Zni¿ siê.
Jak nie ma twego ojca i brata, to oni nas zabij¹ i spal¹ osadê.
Teraz my pilnujemy, Hamish.
Tata?
William.
PodejdŸ tu, ch³opcze.
William.
Jestem twoim wujkiem. Argyle.
Podobny jesteœ do swojej matki.
Na noc zostaniemy tutaj. Jutro pojedziesz ze mn¹ do domu.
Nie chcê wyje¿d¿aæ.
Tak jak i nie chcia³eœ, ¿eby twój ojciec zgin¹³, co?
Ale sta³o siê.
Czy ksi¹dz udzieli³ poetyckiego b³ogos³awieñstwa?
- Niech Pan pob³ogos³awi i zachowa ciê... - By³o po ³acinie.
Nie znasz ³aciny?
Trzeba to bêdzie skorygowaæ.
Niech Pan
pob³ogos³awi i zachowa ciê.
Pan powoduje, ¿e œwiat³oœæ ciê oœwietla.
Pan wzniesie swe oblicze do ciebie
i obdarzy ciê pokojem.
Amen.
Twe serce jest wolne.
Miej odwagê za nim pod¹¿yæ.
Co oni robi¹?
¯egnaj¹ siê na swój sposób.
Graj¹ zakazane melodie na zakazanych kobzach.
Ja i twój tata czuliœmy siê tak samo, kiedy zabito naszego ojca.
Najpierw... naucz siê u¿ywaæ
tego.
A potem ja ciê nauczê... u¿ywaæ
tego.
LONDYN
Wiele lat póŸniej
Edward D³ugonogi, król Anglii,
dogl¹da³ œlubu swego najstarszego syna, który po nim przejmie koronê królewsk¹.
Amen.
Za ¿onê dla syna
D³ugonogi wybra³ córkê swego rywala,
króla Francji.
Szeptano po k¹tach, ¿e po to, aby ksiê¿niczka powi³a,
D³ugonogi bêdzie musia³ osobiœcie dost¹piæ zaszczytu.
A mo¿e o to w³aœnie mu chodzi³o.
Szkocja...
Moja ziemia.
Francuzi sp³aszcz¹ siê przed ka¿dym, kto ma si³ê.
Ale jak maj¹ uwierzyæ w nasz¹ si³ê, skoro nie mo¿emy poradziæ sobie na w³asnej wyspie?
- Gdzie jest mój syn? - Wybacz, mój panie.
Poprosi³, abym przysz³a w zamian.
Ja posy³am po niego, a on przysy³a ciebie?
Czy mam wyjœæ, mój panie?
Jeœli on woli, ¿eby królowa rz¹dzi³a, gdy mnie nie bêdzie,
to proszê bardzo, zostañ i ucz siê. Proszê.
Szlachta.
Szlachta jest kluczem do wrót Szkocji.
Daæ naszej szlachcie ziemiê na pó³nocy.
Daæ ich szlachcie posiad³oœci tu w Anglii.
I uczyniæ ich zbyt zach³annymi, ¿eby siê nam przeciwstawiali.
Ale¿, panie, nasza szlachta nie bêdzie chêtna do przesiedlenia.
Nowe ziemie oznaczaj¹ nowe podatki, a oni ju¿ p³ac¹ podatki na wojnê we Francji.
Tak?
K³opot ze Szkocj¹
jest taki, ¿e jest pe³na Szkotów.
Mo¿e nadszed³ czas,
aby ponownie wprowadziæ stary zwyczaj.
Daæ im primae noctis.
Pierwsza noc. Gdy jakaœ wieœniaczka zamieszkuj¹ca na ich ziemi wychodzi za m¹¿,
nasza szlachta bêdzie mia³a seksualne prawa do niej w noc jej œlubu.
Skoro nie mo¿emy ich wyrzuciæ,
to ich wykorzenimy.
To powinno zachêciæ dok³adnie takich lordów, jakich nam w Szkocji potrzeba.
Z podatkami czy bez.
Wyœmienity pomys³, panie.
Tak?
EDYNBURG
W Edynburgu zbiera³a siê rada szlachty szkockiej.
Wœród nich by³ Robert, XVII hrabia Bruce,
g³ówny kandydat do tronu Szkocji.
S³ysza³em, ¿e D³ugonogi wprowadzi³ primae noctis.
NajwyraŸniej chce przyci¹gn¹æ tu wiêcej zwolenników.
Mój ojciec uwa¿a, ¿e musimy powoli zdobyæ zaufanie D³ugonogiego,
ani nie popieraj¹c jego ustawy, ani siê jej nie przeciwstawiaj¹c.
- M¹dry plan. - Jak on siê ma? Nie przyszed³ na radê.
Jego sprawy we Francji d³ugo go zatrzymuj¹.
Ale przesy³a uszanowania.
I mówi, ¿e ja przemawiam w imieniu wszystkich Bruce'ów
i ca³ej Szkocji.
- Wypad³ ci g³az. - Sprawdzian mêskoœci.
Wygra³eœ.
Zatem nazwijmy to sprawdzianem bojowoœci.
Anglicy nie pozwalaj¹ nam æwiczyæ z broni¹, wiêc u¿ywamy kamieni.
Sprawdzian ¿o³nierza nie jest w miêœniach. Tylko tutaj.
Nie. Tutaj.
Hamish?
Masz, synu. Poka¿ mu.
- Dawaj, Hamish. - Dawaj, ch³opcze.
No dalej.
Niez³y rzut.
Tak. Tak, dobry.
Ciekawe czy móg³byœ to zrobiæ, jak bêdzie siê liczy³o.
Tak jak... jak liczy siê w bitwie.
Móg³byœ powaliæ cz³owieka takim rzutem?
Móg³bym zgnieœæ ciebie... jak glizdê.
- Czy¿by? - Tak.
A wiêc zrób to. Chcecie zobaczyæ, jak on mnie zgniata jak glizdê?
- ChodŸ i zrób to. - Ruszysz siê.
- Nie ruszê. - Dobra.
Ruszy siê.
No dalej, Hamish.
Dawaj dalej, ch³opcze.
Wybornie.
- Znakomity pokaz. - Nic ci nie jest?
- Zdaje siê, ¿e trochê siê chwiejesz. - Powinienem by³ pamiêtaæ o kamieniach.
Powinieneœ.
Wstawaj, wielka kupo...
- Mi³o ciê znowu widzieæ. - Tak, witaj w domu.
- Zobacz, co zrobi³eœ z moj¹ g³ow¹. - Powinieneœ by³ siê ruszyæ.
William, zatañczysz ze mn¹?
Oczywiœcie, ¿e tak.
Przyby³em, aby skorzystaæ z prawa primae noctis.
Jako pan tej ziemi
pob³ogos³awiê to ma³¿eñstwo poprzez zabranie panny m³odej do mego ³o¿a
w pierwsz¹ noc jej zwi¹zku.
Na Boga, nie zrobisz tego!
Takie moje szlacheckie prawo.
- Dobry wieczór, sir. - Ach, m³ody Wallace.
- Cudowny wieczór. - Tak, to prawda.
Czy móg³bym zamieniæ s³ówko z pañsk¹ córk¹?
O czym chcesz zamieniæ s³ówko?
Có¿...
Murron, czy zechcia³abyœ przejechaæ siê ze mn¹ w ten piêkny wieczór?
W tak¹ pogodê? Postrada³eœ zmys³y.
To dobra, szkocka pogoda. Deszcz pada prawie pionowo w dó³.
- Ona nie mo¿e z tob¹ iœæ. - Nie?
Nie. W ka¿dym razie nie teraz.
- Nie teraz. - Nie teraz.
- Do zobaczenia póŸniej. - Pogoda jest dobra. Prawie nie pada.
Nie s³ysza³aœ, co powiedzia³am?
- Murron. - Murron.
Po tobie to ma.
- Jak mnie pozna³aœ po tak d³ugim czasie? - Nie pozna³am.
Widzia³am, jak siê na mnie gapi³eœ. Nie wiedzia³am, kim jesteœ.
Przepraszam. Pewnie siê gapi³em.
Czy masz nawyk odje¿d¿ania z obcymi?
To by³ najlepszy sposób, ¿ebyœ odjecha³.
Jeœli jeszcze raz odwa¿ê siê ciê poprosiæ, to najpierw ostrzegê ciê na piœmie.
- Nic nie pomo¿e. Nie potrafiê czytaæ. - Nie potrafisz?
Nie.
- Trzeba to bêdzie skorygowaæ. - Nauczysz mnie czytaæ?
- Tak, jeœli chcesz. - Tak.
- W jakim jêzyku? - Teraz siê przechwalasz.
- Zgadza siê. Jesteœ ju¿ pod wra¿eniem? - Nie. A powinnam?
Tak.
Bo ka¿dego dnia o tobie myœla³em.
Zrób to stoj¹c na g³owie, a bêdê pod wra¿eniem.
- Moja spódnica siê podwinie, ale spróbujê. - Nie nauczy³eœ siê manier w podró¿ach.
Francuzi i Rzymianie s¹ o wiele gorsi ode mnie.
- By³eœ w Rzymie? - Wujek mnie zabra³ na pielgrzymkê.
Jaki jest Rzym?
Ani trochê tak piêkny jak ty.
Co to znaczy?
Piêkny.
Ale tutaj jest moje miejsce.
Murron. ChodŸ ju¿.
Wiem, ¿e to by³o dziwne z mojej strony, ¿e zabra³em Murron na przeja¿d¿kê, ale...
Córka MacClannougha to inna sprawa.
- Przyszed³em zabraæ ciê na spotkanie. - Jakie spotkanie?
- Sekretne. - Wasze spotkania to strata czasu.
Twój ojciec by³ wojownikiem...
i patriot¹.
Wiem, kim by³ mój ojciec.
Wróci³em do domu siaæ plony i, jak Bóg da, za³o¿yæ rodzinê.
- Chcê ¿yæ w pokoju. - ChodŸcie.
- Chcesz nie mieszaæ siê w k³opoty? - Tak.
Jak to udowodnisz, mo¿esz spotykaæ siê z moj¹ córk¹.
Ale nie wczeœniej.
- Nie. - Nie, Wallace. Nie.
- Czy ja w³aœnie tego nie udowodni³em? - Nie.
- Nie? - Nie!
Oczywiœcie, gospodarstwo wymaga sporo pracy.
Ale to wszystko siê zmieni, jak przybêd¹ moi synowie.
A wiêc masz dzieci.
Có¿, jeszcze nie. Ale mia³em nadziejê, ¿e mi w tym pomo¿esz.
Zatem chcesz, abym za ciebie wysz³a?
Có¿, trochê to nag³e, ale niech bêdzie.
Czy to dla ciebie s¹ oœwiadczyny?
Kocham ciê. I zawsze kocha³em.
Chcê siê z tob¹ o¿eniæ.
Czy to znaczy tak?
- Tak, to znaczy tak. - Tak?
- Lepiej siê pospieszmy. On bêdzie czeka³. - Och, czekaj.
Dok¹d idziesz?
- Co to takiego? - Zobaczysz.
Ojcze.
Ca³e ¿ycie bêdê ciê kocha³.
Ciebie i nikogo innego.
A ja ciebie.
Ciebie i nikogo innego... zawsze.
Kiedy ciê znów zobaczê? Wieczorem?
- Nie mogê. - Czemu nie?
Tatko zaczyna coœ podejrzewaæ.
Czy to ma coœ wspólnego z...
Kiedy?
- Dziœ wieczorem. - Dziœ wieczorem?
Do dzie³a, sier¿ancie.
Co niesiesz, dziewko?
- Wygl¹da na ciê¿kie. Mo¿emy ci pomóc? - Nie trzeba.
Nie ukradnê tego...
Przypominasz mi moj¹ córkê w domu.
Witaj, dzieweczko.
Cicho, Smythe.
Ty suko.
Nic ci nie jest?
- W porz¹dku? - Tak.
- Mo¿esz jechaæ? - Tak.
Wracaj tu, ty draniu!
Wszcz¹æ alarm. Pomocy!
Czekaj na mnie w gaju. JedŸ!
Uciekaj¹.
Dobra, ty suko.
Murron.
Wszyscy wiecie bardzo dobrze, ile zawsze siê natrudzi³em, aby
nigdy nie byæ zbyt surowym czy nieugiêtym przy przestrzeganiu naszych praw.
I w konsekwencji,
czy¿ nie nauczyliœmy siê ¿yæ razem
w relatywnym pokoju i harmonii?
Co?
A dzisiejsze bezprawie... oto jak odp³acacie za moj¹ ³agodnoœæ.
Nie dajecie mi du¿ego wyboru.
Napad na rycerzy królewskich
to jak napad na samego króla.
Teraz
niech ten ³achudra przyjdzie do mnie.
Tam.
Kapralu. Wyœlij ³uczników na wie¿ê. Ale ju¿!
Nie ruszaj siê, ojcze.
Ty idioto.
- Ojcze, w porz¹dku? - Tak.
MacCaulich.
Wallace.
Na co czekasz, ch³opcze?
Masz. Ty to zrób. Ja go przytrzymam.
Lej prosto w ranê, ch³opcze.
Wiem, ¿e to wygl¹da na marnowanie dobrej whisky. Lej.
Trzymaæ go. Trzymaæ. Trzymaæ. Ju¿,
puœæ go.
W porz¹dku?
To ciê nad ranem obudzi, ch³opcze.
- Ktoœ siê zbli¿a. - Uzbrójcie siê.
Ktoœ siê zbli¿a.
MacGregors. Z s¹siedniej doliny.
S³yszeliœmy, co siê sta³o.
Nie chcemy, ¿ebyœcie wy amerdansy myœleli, ¿e mo¿ecie siê zabawiaæ bez nas.
Wracajcie do domu.
Niektórzy z nas s¹ w to wmieszani.
Nic na to nie mogê poradziæ. Ale wy mo¿ecie sobie pomóc.
Wracajcie do domu.
Nie bêdziemy mieli ¿adnych domów, kiedy angielski garnizon je spali.
- A spal¹ na pewno. - Racja.
Witajcie.
Patrol wraca, panie.
Jakie wieœci?
Wys³a³em stu ¿o³nierzy do Lanark. Wkrótce bêd¹ wracaæ.
Byli ubrani w to?
W³aœciwie, by³o raczej piêædziesiêciu.
Tylko szybko.
Pamiêtasz mnie?
- Nie skrzywdzi³em jej. To by³o moje prawo. - A ja tu jestem, aby wykonaæ prawo mê¿a!
Jestem William Wallace.
Reszta z was zostanie oszczêdzona.
Wracajcie do Anglii.
I powiedzcie im tam, ¿e córy i synowie Szkocji ju¿ do was nie nale¿¹.
Powiedzcie im, ¿e Szkocja jest wolna.
Spaliæ.
Szkoccy rebelianci rozgromili jeden z moich garnizonów
i zamordowali szlachetnego lorda.
S³ysza³em. Ten Wallace to zwyk³y bandyta, nic wiêcej.
Jak zatem rozprawisz siê z tym... bandyt¹?
Jak z ka¿dym pospolitym z³odziejaszkiem. Niech sêdzia go aresztuje i wymierzy karê.
Zostawcie nas.
Wallace ju¿ zd¹¿y³ zabiæ sêdziego i przej¹³ kontrolê nad miasteczkiem.
Wstawaj.
Wstawaj!
Rankiem
wyje¿d¿am do Francji, aby naciskaæ ich o nasze tam prawa.
I zostawiam ciê tu, abyœ st³umi³ ten ma³y bunt.
Zrozumiano? Tak?
Pewnego dnia bêdziesz królem.
Przynajmniej staraj siê zachowywaæ jak król.
OdejdŸ ode mnie.
Zebraæ moj¹ radê wojskow¹.
Mam nadziejê, ¿e twój m¹¿ pojedzie do Szkocji
i spotka siê z Wallace'm...
i wtedy zostaniesz wdow¹.
Tam.
Za nimi.
Nie ma sensu siê opieraæ. Jest was mniej i jesteœcie w pu³apce.
Gdzie jest reszta? Gdzie jest Wallace?
- Ojcze. - Ach, wejdŸ. WejdŸ.
Powstanie siê rozpoczê³o.
- Pod czyim przewodem? - Ch³opa... imieniem William Wallace.
Wesprzesz to powstanie.
Pomo¿esz im z naszych Ÿróde³ na pó³nocy.
Ja uzyskam przychylnoœæ Anglików za potêpienie go
i rozkazanie przeciwstawienia siê z naszych ziem po³udniowych.
Usi¹dŸ. Zostañ chwilê.
Ten Wallace...
On nawet nie jest rycerzem. Ale walczy z pasj¹.
I inspiruje!
I ty chcia³byœ zaatakowaæ i walczyæ tak jak on?
- I ja te¿. - Zatem, mo¿e to i pora.
Pora... przetrwaæ.
Jesteœ Robert Bruce XVII.
XVI przed tob¹ przekaza³ ci ziemiê i tytu³, bo on nie zaatakowa³.
- Zwo³aj naradê szlachty. - Oni nic nie robi¹ poza gadaniem.
S³usznie. S¹ ob³owieni w angielskie tytu³y i dobra tak samo jak i w szkockie, tak jak my.
Podziwiasz tego cz³owieka... tego Williama Wallace'a.
Bezkompromisowych mê¿czyzn ³atwiej podziwiaæ.
Jest odwa¿ny. Tak jak i pies.
Ale to w³aœnie zdolnoœæ do kompromisu czyni mê¿czyznê szlachetnym.
I zrozum to:
D³ugonogi to najbardziej bezlitosny król, jaki kiedykolwiek zasiada³ na tronie Anglii.
I nikt z nas
ani nic ze Szkocji nie pozostanie,
jeœli nie bêdziemy równie bezlitoœni.
Pos³uchaj, co mówi nasza szlachta.
Znajomoœæ ich stanowiska
jest kluczem do tronu.
Czekaj. Patrz.
To ma byæ na wierzchu, a to po lewej.
Dalej.
Kiedy król powróci, to ich pogrzebie w tych nowych strojach.
W Szkocji panuje chaos.
Twój m¹¿ potajemnie wysy³a armiê na pó³noc.
Sk¹d to wiesz?
Wczorajszej nocy spa³am z cz³onkiem Rady Wojennej.
Nie powinien tyle mówiæ w ³ó¿ku.
Ach, tak.
Anglicy nie wiedz¹, do czego s³u¿y jêzyk.
Ten szkocki rebeliant... Wallace?
On walczy, ¿eby pomœciæ kobietê?
Prawie zapomnia³am.
Sêdzia chcia³ go pojmaæ
i dowiedzia³ siê, ¿e ma potajemn¹ kochankê.
Podci¹³ jej gard³o,
aby sk³oniæ Wallace'a do walki...
no i on zacz¹³ walczyæ.
Znaj¹c jego uczucie do utraconej dziewczyny,
knuli nastêpnie, ¿eby go zabiæ
poprzez zbeszczeszczenie grobów jego ojca i brata
i zastawienie pu³apki przy grobie jego ukochanej.
Przebi³ siê przez zasadzkê
i przeniós³ jej cia³o w sekretne miejsce.
To ci dopiero mi³oœæ, nie?
Mi³oœæ?
Nic o tym nie wiem.
Wiecie, w koñcu D³ugonogi przyœle swoj¹ pó³nocn¹ armiê.
Ciê¿k¹ kawaleriê. Konie w zbroi. Zniszczy tê ziemiê.
- Zmia¿d¿y nas. - Wujek Argyle kiedyœ o tym mówi³.
Jak ¿adna armia nigdy nie pokona³a ataku zbrojnej jazdy konnej.
- To co zrobimy? - Uderzymy. Uciekniemy. Ukryjemy siê.
Jak szkoccy górale.
Albo zrobimy w³ócznie.
Setki w³óczni. D³ugie w³ócznie. Dwa razy takie jak cz³owiek.
- Takie d³ugie? - Tak.
Niektórzy mê¿czy¿ni s¹ d³u¿si od innych.
Twoja matka znowu opowiada³a ci historie o mnie?
Ochotnicy nadci¹gaj¹.
Williamie Wallace. Przyszliœmy walczyæ i zgin¹æ dla ciebie.
Powstañ, cz³owieku. Nie jestem papie¿em.
Nazywam siê Faudron. Mój miecz nale¿y do ciebie.
- Przynoszê ci to... - Przeszuka³em ich ju¿.
Przynoszê ci to.
- Moja ¿ona to dla ciebie zrobi³a. - Dziêkujê.
On! To nie mo¿e byæ William Wallace.
Jestem od niego ³adniejszy.
Dobrze, Ojcze. Zapytam go.
Jeœli nadstawiê za ciebie karku,
czy uda mi siê zabiæ Anglika?
Czy twój ojciec jest duchem, czy konwersujesz z Wszechmog¹cym?
Aby odnaleŸæ równego sobie, Irlandczyk zmuszony jest rozmawiaæ z Bogiem.
Tak, Ojcze.
Wszechmog¹cy mówi: ''Kurwa maæ, odpowiedz na pytanie!''
- Uwa¿aj, co mówisz. - Durny Irlandczyk!
Wystarczaj¹co m¹dry, aby min¹æ twoje stra¿e ze sztyletem, staruszku.
To mój przyjaciel, Irlandczyku.
A odpowiedŸ na twoje pytanie brzmi tak. Walcz dla mnie, a uda ci siê zabiæ Anglika.
Wspaniale.
Stephen mi na imiê.
Jestem najbardziej poszukiwanym cz³owiekiem na mojej wyspie.
Tylko ¿e nie jestem na swojej wyspie, oczywiœcie.
- Jaka wielka szkoda. - Twojej wyspie?
- Masz na myœli Irlandiê? - Tak. Nale¿y do mnie.
Jesteœ szalony.
No to dotar³em w odpowiednie miejsce.
Mo¿e Wszechmog¹cy zes³a³ mnie, ¿eby ciê chroniæ, co?
I tak go nie lubi³em.
Nie mia³ za dobrze w g³owie.
William. Nasi goñcy.
Anglicy... nadci¹gaj¹ armi¹ w stronê Stirling.
- Czy szlachta siê przy³¹czy³a? - Robert Bruce i inni nie bêd¹ walczyæ.
Ale wieœæ siê rozesz³a. Górale sami przychodz¹.
Tak... Ca³ymi setkami... i tysi¹cami!
Gotowi jesteœcie do wojny?
- Jakie wieœci? - Maj¹ przewagê, najmniej trzy do jednego.
- Zatem ile koni? - 300, mo¿e wiêcej.
- 300 koni w zbroi! - Musimy spróbowaæ negocjowaæ.
Kto dowodzi³? Mia³ szkar³atny szewron?
- Tak, mia³. - To bêdzie Cheltham.
Ci¹gle jeszcze mo¿emy negocjowaæ...
O czym oni mówi¹?
Nie s³yszê, ale nie wygl¹da zbyt dobrze.
Szlachta bêdzie negocjowaæ.
Oni zawr¹ umowê... a my pójdziemy do domu.
A jak nie... to zaatakujemy.
300 koni w zbroi. Nie mamy szans.
Tak wielu.
Nie przyszed³em tu walczyæ, ¿eby oni mogli mieæ wiêcej ziemi.
Wtedy musia³bym dla nich pracowaæ.
Ani ja.
Dobra, ch³opy. Nie mam zamiaru gin¹æ dla tych drani.
Idziemy do domu.
Stójcie, ludzie!
Nie uciekajcie. Poczekajcie, a¿ bêdziemy negocjowaæ.
- William Wallace! - Niemo¿liwe. Nie doœæ wysoki.
Wszechmog¹cy twierdzi, ¿e to popularna bitwa. Przyci¹gnê³a najlepszych ludzi.
- Gdzie twoje honory? - Za przybycie na to pole walki, dziêki ci.
To jest nasza armia. Aby siê do³¹czyæ, musisz przysi¹c wiernoœæ.
Przysiêgam wiernoœæ Szkocji.
I jeœli to twoja armia,
to dlaczego odchodzi?
Nie przyszliœmy tu walczyæ dla nich.
Do domu. Anglików jest za wielu.
Synowie Szkocji! Jestem William Wallace!
- William Wallace ma dwa metry. - Tak, s³ysza³em.
Zabija ludzi setkami.
I jakby tu by³, to zniszczy³by Anglików samymi kulami ogniowymi ze swoich oczu
i piorunami z dupy.
Ja jestem William Wallace!
I widzê tu ca³¹ armiê moich ziomków
na przekór tyranii.
Przybyliœcie walczyæ jako wolni ludzie
i wolnymi jesteœcie!
Co zrobicie bez wolnoœci?
Bêdziecie walczyæ?
Przeciw temu? Nie.
Uciekniemy i bêdziemy ¿yli.
Tak. Walczcie, a mo¿ecie zgin¹æ.
Uciekajcie, a bêdziecie ¿yæ.
Przynajmniej przez jakiœ czas.
I umieraj¹c we w³asnych ³o¿ach, za wiele lat,
czy chcielibyœcie zamieniæ
te wszystkie dni, od dziœ do wtedy,
za jedn¹ szansê, jedyn¹ szansê,
aby tu wróciæ i powiedzieæ naszym wrogom,
¿e mog¹ odebraæ nam ¿ycie,
ale nigdy nie odbior¹ nam wolnoœci!
Alba qu bra!
Wydaj¹ siê doœæ optymistyczni. Mo¿e oni faktycznie chc¹ walczyæ.
Konfrontacja i tak jest przes¹dzona z góry.
Tym niemniej powinniœmy dostarczyæ warunki króla.
Warunki króla? Oni nigdy siê do nich nie zastosuj¹.
Mój panie, s¹dzê...
Dobrze. Zaproponujcie im warunki.
- Wychodz¹. Powinniœmy iœæ do nich? - Ja bêdê rozmawia³. Zgoda?
Tak.
Wspania³a przemowa.
Co teraz zrobimy?
Po prostu b¹dŸcie sob¹.
- Dok¹d idziesz? - Idê szukaæ zaczepki.
Có¿, nie wystroiliœmy siê na darmo.
Mornay, Lochlan, Craig.
Oto warunki króla.
WyprowadŸcie armiê z pola,
a on da ka¿demu z was posiad³oœæ w Yorkshire
wraz z dziedzicznym tytu³em, od którego zap³acicie...
- Od którego zap³acicie... - Ja mam dla was propozycjê.
Cheltham, to jest William Wallace.
Od którego zap³acicie królowi...
- Powiedzia³em, ¿e mam propozycjê. - Lekcewa¿ysz bia³¹ flagê.
Od jego króla? Oczywiœcie.
Oto warunki Szkocji. Opuœæcie sztandary i maszerujcie prosto do Anglii.
W ka¿dej cha³upie, jak¹ miniecie,
b³agajcie o przebaczenie za sto lat grabie¿y, gwa³tu i morderstw.
Zrób to, a twoi ludzie prze¿yj¹.
Jeœli nie, ka¿dy z was zginie dzisiaj.
Nie macie do nas porównania. Nie macie zbrojnej kawalerii.
Przez dwa wieki ¿adna armia nie zwyciê¿y³a...
Jeszcze nie skoñczy³em!
Zanim pozwolimy wam odejœæ,
wasz dowódca musi przejœæ przez to pole, stawiæ siê przed tamt¹ armi¹,
w³o¿yæ g³owê miêdzy nogi i poca³owaæ siê w dupê.
To ju¿ mniej serdeczne ni¿ to, do czego przywyk³.
Przygotujcie siê i róbcie dok³adnie jak ka¿ê. Na mój sygna³
jedŸcie poza nasze pozycje i okr¹¿cie ich.
- Nie wolno nam podzieliæ naszych si³. - Zróbcie tak... i niech Anglicy to widz¹.
Pomyœl¹, ¿e uciekamy?
Zabijcie ich ³uczników i spotkajmy siê w œrodku.
Dobra. Jazda.
Bezczelny drañ. Chcê mieæ serce tego Wallace'a na talerzu!
£ucznicy.
£ucznicy naprzód.
Wy dranie.
Strzelaæ.
Pan mi mówi, ¿e mo¿e mnie z tego wyci¹gn¹æ,
ale jest przekonany, ¿e ty masz przejebane.
Gotowi... Strzelaæ.
Jazda.
Widzisz? Ka¿dy Szkot z koniem ucieka.
Nasza kawaleria wypleni ich jak trawê. Wys³aæ konie.
Pe³en atak.
Spokojnie...
Czekaæ.
Teraz!
- Wys³aæ piechotê. - Mój panie...
Ty ich prowadŸ.
Do ataku!
Odwrót.
Drañ.
Dalej.
Dobra.
Wallace!
Nadajê ci tytu³ szlachecki
Sir William Wallace.
Sir William, w imiê bo¿e
mianujê ciê opiekunem i naczelnym obroñc¹ Szkocji,
a twych kapitanów - adiutantami.
Powstañ i przyjmij uznanie.
Czy ktokolwiek zna jego politykê?
Nie, ale jego wp³yw na ch³opów mo¿e wszystko popsuæ.
Balliolowie poca³uj¹ go w dupê, wiêc i my te¿ musimy.
Sir William.
Jako ¿e ty i twoi kapitanowie pochodzicie z regionu
od dawna znanego z poparcia dla klanu Balliolów,
czy mo¿emy zaproponowaæ kontynuacjê twego poparcia dla naszego roszczenia?
Do diab³a z klanem Balliol. Oni wszyscy s¹ ludŸmi D³ugonogiego.
Panowie.
- Panowie. - Czas og³osiæ króla.
Stójcie. Czekajcie. Gotowi jesteœcie uznaæ nasze prawowite dziedzictwo?
- To jest nasze dziedzictwo! - To k³amstwa, napisane przez ciebie.
O, nie.
- ¯¹dam uznania tych dokumentów. - To k³amstwa, które ty pisa³eœ.
B³agam, panowie.
Cicho. Sir William. Dok¹d idziesz?
Pokonaliœmy Anglików.
Ale oni powróc¹, bo wy nie trzymacie siê razem.
- Có¿ zatem zrobisz? - Napadnê na Angliê
i pokonam Anglików na ich w³asnej ziemi.
Napadniesz? To niemo¿liwe.
Dlaczego? Dlaczego jest to niemo¿liwe?
Tak jesteœcie zajêci sprzeczk¹ o resztki ze sto³u D³ugonogiego,
¿e przegapiliœcie wasze bo¿e prawo do czegoœ lepszego.
Jest miêdzy nami ró¿nica.
Wy uwa¿acie, ¿e lud szkocki istnieje, ¿eby zapewniæ wam wasz status.
Ja uwa¿am, ¿e wasz status istnieje po to, aby zapewniæ temu ludowi wolnoœæ.
I ja pójdê i upewniê siê, ¿e j¹ dostan¹.
Czekaj.
Szanujê to, co powiedzia³eœ. Ale pamiêtaj, ¿e ci ludzie maj¹ grunty i zamki.
Zbyt wiele do stracenia.
A czy prosty cz³owiek, który krwawi w bitwie, ryzykuje mniej?
Nie. Ale od samej góry do samego do³u, ten kraj nie ma poczucia to¿samoœci.
Jego szlachta dzieli poddañstwo z Angli¹.
- Jej klany prowadz¹ ze sob¹ wojny. - Tak.
Jeœli narobisz sobie wrogów po obu stronach granicy, skoñczysz martwy.
- Jak wszyscy. Kwestia tylko jak i dlaczego. - Nie jestem tchórzem. Chcê tego, co i ty.
Ale potrzebna nam szlachta.
- Potrzebna nam? - Tak.
Co to oznacza - byæ szlachcicem?
Twój tytu³ daje ci prawo do tronu Szkocji, ale lud nie pod¹¿a za tytu³ami.
Lud pod¹¿a za odwag¹.
Nasi ludzie ciê znaj¹. Szlachta i proœci, szanuj¹ ciê.
I jeœli tylko poprowadzi³byœ ich do wolnoœci...
poszliby za tob¹.
I ja te¿.
Do diab³a. Mój sodomita kuzyn, ksi¹¿ê, mówi mi, ¿e nie ma wojska do po¿yczenia.
Ka¿de miasteczko w pó³nocnej Anglii b³aga o pomoc.
On naciera.
- Do którego miasta? - Tutaj, mój panie.
Wnieœæ zapasy do œrodka, podwoiæ stra¿e, zamkn¹æ wrota. Natychmiast.
Szybko. Wnieœæ zapasy.
Panie, jeœli wyjedziesz teraz, to mo¿emy ciê st¹d zabraæ.
Nie powiem mojemu wujowi, ¿e straci³em jego najwspanialsze miasto na pó³nocy.
Jazda.
Droga dla króla.
To nie twoja wina.
- Przeciwstaw mu siê. - Nie tylko mu siê przeciwstawiê.
Jakie wieœci z pó³nocy?
Nic nowego, Wasza Wysokoœæ. Wys³aliœmy goñców, ¿eby przyspieszyli wieœci.
S³ysza³em wieœci we Francji, gdzie stara³em siê powiêkszyæ twoje przysz³e królestwo.
I wieœci, mój synu, s¹ takie, ¿e ca³a nasza armia pó³nocna jest unicestwiona.
A ty nie zrobi³eœ nic.
Ja... zarz¹dzi³em pobór. S¹ zebrani i gotowi do wymarszu.
Proszê wybaczyæ, panie, ale nadesz³a bardzo pilna wiadomoœæ z Yorku.
PodejdŸ.
- Zostaw nas. - Dziêkujê, panie.
- Wallace spustoszy³ York. - Co?
Wallace spustoszy³ York.
Panie... twój w³asny bratanek.
Co za bestia mog³a zrobiæ coœ takiego?!
Jeœli mo¿e spustoszyæ York,
to mo¿e napaœæ na doln¹ Angliê.
Powstrzymamy go.
Kim jest ta osoba, która do mnie przemawia, jakbym potrzebowa³ jej rady?
- Mianowa³em Phillipa moim Naczelnym Doradc¹. - Czy ma kwalifikacje?
Jestem wprawiony w sztuce wojny i taktyk wojskowych, panie.
Czy¿by?
Powiedz mi...
Jakiej rady byœ udzieli³ w obecnej... sytuacji?
Zaproponujê rozejm
i przekupiê go.
Ale kto do niego pójdzie? Nie ja.
Jeœli wpadnê pod miecz tego mordercy,
to moja g³owa mo¿e skoñczyæ w koszyku.
I nie... mój delikatny syn.
Sam jego widok zachêci³by wroga do zajêcia ca³ego kraju.
Wiêc kogo mam pos³aæ?
Kogo mam pos³aæ?
Œniê.
Tak, œnisz.
I musisz siê zbudziæ.
Nie chcê siê budziæ.
Chcê zostaæ tutaj z tob¹.
A ja z tob¹.
Ale musisz siê ju¿ zbudziæ.
ObudŸ siê, William.
ObudŸ siê.
William, obudŸ siê...
William. Zbli¿a siê królewski orszak
pod bia³¹ flag¹
i sztandarami samego D³ugonogiego.
Jestem ksiê¿n¹ Walii.
Przybywam jako s³u¿ebnica króla i z jego pe³nomocnictwem.
W jakim celu?
Aby omówiæ propozycje króla.
Czy porozmawiasz z kobiet¹?
S³ysza³am, ¿e nadano ci tytu³ rycerski.
Niczego mi nie nadano.
Bóg stwarza ludzi tymi, kim s¹.
Bóg stworzy³ ciê spustoszycielem spokojnych miast?
Katem bratanka królewskiego, kuzyna mojego mê¿a?
York by³ przystankiem ka¿dego najazdu na mój kraj.
Ten kuzyn wiesza³ niewinnych Szkotów, nawet kobiety i dzieci, z murów miejskich.
D³ugonogi robi³ o wiele gorsze rzeczy, kiedy ostatnio zajmowa³ szkockie miasto.
Jest cholernym morderczym barbarzyñc¹.
I rozpowiada k³amstwa.
Ja nigdy nie k³amiê.
Ale jestem barbarzyñc¹.
Lub po francusku, jeœli pani woli.
Zapytaj swego króla... prosto w twarz. Zapytaj go.
Zobacz, czy jego oczy przekonaj¹ ciê o prawdzie.
Hamilton... Zostaw nas.
- Mi³oœciwa pani? - Zostaw nas. Natychmiast.
Porozmawiajmy szczerze.
Napadniesz na Angliê.
Ale nie dasz rady zakoñczyæ podboju tak daleko od swego schronienia i zapasów.
Król chce pokoju.
- D³ugonogi chce pokoju? - Zadeklarowa³ go mnie, przysiêgam.
On proponuje, ¿ebyœ wycofa³ swój atak.
W zamian gwarantuje ci tytu³, posiad³oœci i skrzyniê z³ota,
któr¹ mam ci wydaæ osobiœcie.
Szlachectwo i tytu³y, z³oto... ¿ebym sta³ siê Judaszem.
- Pokój osi¹ga siê takimi sposobami. - Takimi sposobami osi¹ga siê s³ugi.
Ostatnim razem, kiedy D³ugonogi mówi³ o pokoju, by³em ch³opcem.
Wielu szkockich szlachciców, którzy nie chcieli byæ s³ugami,
zwabi³ on, pod bia³¹ flag¹, do stodo³y...
gdzie ich powieszono.
By³em bardzo m³ody, ale pamiêtam pojêcie pokoju D³ugonogiego.
Rozumiem, ¿e cierpia³eœ.
Wiem... o twojej ukochanej.
By³a moj¹ ¿on¹.
Poœlubiliœmy siê potajemnie, bo ja nie podzieli³bym jej z angielskim lordem.
Oni j¹ zabili... ¿eby pojmaæ mnie.
Nigdy o tym nie mówi³em.
Nie wiem, dlaczego teraz ci to mówiê, poza tym, ¿e...
widzê w tobie jej si³ê.
Pewnego dnia bêdziesz, pani, królow¹.
I musisz otworzyæ oczy.
Powiedz swemu królowi,
¿e dopóki ¿yjê, William Wallace ani ¿aden Szkot nie bêdzie poddany.
Lojalna ¿ona mego syna powraca nie zabita przez poganina.
- Czy przyj¹³ nasze przekupstwo? - Nie. Nie przyj¹³.
Wiêc dlaczego pozosta³?
Moi zwiadowcy donosz¹, ¿e nie posun¹³ siê naprzód.
Czeka na ciebie w Yorku.
Mówi, ¿e nie zaatakuje wiêcej miast, jeœli jesteœ doœæ mêski, aby siê z nim spotkaæ.
Tak powiedzia³?
Walijscy ³ucznicy nie zostan¹ odkryci,
okr¹¿aj¹c go tak daleko od jego pozycji.
G³ówna si³a naszych armii z Francji wejdzie na l¹d tutaj,
na pó³noc od Edynburga.
Poborowi z Irlandii podejd¹ z po³udniowego zachodu...
dot¹d.
Walijscy ³ucznicy, oddzia³y z Francji, irlandcy poborowi.
Ale¿ to potrwa tygodnie, ¿eby ich zebraæ.
Wys³a³em ich... zanim wys³a³em twoj¹ ¿onê.
Wiêc nasz podstêpik siê powiód³. Dziêkujê.
I podczas gdy ten parweniusz czeka na moje przybycie do Yorku,
moje si³y przybêd¹ do Edynburga, okr¹¿aj¹c go.
Rozmawia³aœ z tym...
Wallace'm na osobnoœci?
Powiedz mi...
Jakim jest mê¿czyzn¹?
Bezmyœlny barbarzyñca.
A nie król jak ty, mój panie.
Mo¿esz powróciæ do swojego haftowania.
Uni¿enie, mój panie.
Przywioz³aœ pieni¹dze z powrotem?
Nie. Rozda³am, aby ul¿yæ cierpieniu dzieci tej wojny.
Tak siê w³aœnie dzieje, jak siê wysy³a kobietê.
Wybacz mi, panie.
Pomyœla³am, ¿e hojnoœæ mo¿e ukazaæ tw¹ wielkoœæ tym, którymi zamierzasz rz¹dziæ.
Moja wielkoœæ
bêdzie lepiej ukazana, gdy Wallace powróci do Szkocji
i zastanie swój kraj w ruinie.
William.
JeŸdŸcy siê zbli¿aj¹.
Osobista eskorta ksiê¿nej.
Tak.
Musia³eœ sprawiæ wra¿enie.
- Tak. - Nie s¹dzi³em, ¿e by³eœ d³ugo w namiocie.
To prawda. Angielskie statki nadci¹gaj¹ z po³udnia.
Nie wiem jeszcze o Walijczykach, ale Irlandczycyju¿ przybyli.
Muszê to zobaczyæ, ¿eby uwierzyæ.
Czemu Irlandczycy walcz¹ u boku Anglików?
Ja bym siê nimi nie przejmowa³. Czy¿ nie mówi³em ci ju¿ tego?
To moja wyspa.
Hamish, wyjedŸ do Edynburga i zbierz radê. Naka¿ im.
Dobrze. Dalej.
- Twoja wyspa? - Moja wyspa. No.
- Bêdziemy musieli negocjowaæ. - B³agam, panowie.
Lordowie, Craig ma racjê.
Tym razem nasze jedyne wyjœcie to negocjowaæ.
Chyba ¿e chcecie widzieæ klêskê Edynburga...
Moja armia maszerowa³a przez wiele dni.
I jeszcze musimy poczyniæ przygotowania, wiêc wyra¿ê siê jasno.
Potrzebujemy ka¿dego mo¿liwego ¿o³nierza, waszych przybocznych, a nawet was samych.
I potrzebujemy ich teraz.
Z tak¹ si³¹ zgromadzon¹ przeciw nam, czas przedyskutowaæ inne opcje.
Inne opcje?
Czy nie chcesz przynajmniej zabraæ swoich ludzi na pole bitwy
i utargowaæ lepszy uk³ad z D³ugonogim,
- zanim weŸmiesz nogi za pas? - Sir William...
- Nie damy rady ich pokonaæ. - Damy.
- Sir William. - I pokonamy.
Zwyciê¿yliœmy pod Stirling, a wy ci¹gle siê wykrêcacie.
Zwyciê¿yliœmy w Yorku, a wy nas nie wspieraliœcie.
Jeœli nie powstaniecie z nami teraz, powiem, ¿eœcie tchórze.
Jeœli jesteœcie Szkotami,
to wstyd mi siebie tak nazywaæ.
Proszê, Sir William, porozmawiaj ze mn¹ na osobnoœci.
Uni¿enie proszê.
Wiele ju¿ osi¹gn¹³eœ, ale toczenie nierównej bitwy
wygl¹da na szaleñstwo, nie odwagê.
Coœ o wiele gorszego ni¿ szaleñstwo.
Pomó¿ mi.
W imiê Chrystusa, pomó¿cie sobie.
Oto nasza szansa. Teraz.
Jeœli siê zjednoczymy, mo¿emy wygraæ. Jeœli wygramy,
bêdziemy mieli to, czego ¿aden z nas nigdy przedtem nie mia³.
Nasze w³asne pañstwo.
Jesteœ prawym przywódc¹ i jest w tobie si³a, widzê j¹.
Zjednocz nas.
Zjednocz. Zjednocz klany.
- Zgoda. - Zgoda.
Tak nie mo¿e byæ.
Sam powiedzia³eœ, ¿e szlachta nie poprze Wallace'a.
Wiêc jak to nam pomaga, do³¹czyæ do strony, która idzie na rze¿?
Da³em mu moje s³owo.
Wiem, ¿e ci ciê¿ko. Nie³atwo jest byæ przywódc¹.
Mój synu...
Synu...
Spójrz na mnie.
Nie mogê byæ królem.
Tylko ty sam mo¿esz rz¹dziæ Szkocj¹.
To, co ci powiem, musisz zrobiæ.
Nie dla mnie, nie dla siebie,
ale dla twego kraju.
Dobra, ch³opy, z drogi. Przejœcie.
Odsun¹æ siê, ch³opy.
- Bruce nie przychodzi, William. - Przyjdzie.
Mornay i Lochlan przyszli.
I Bruce te¿ przyjdzie.
Co za cudowne... zebranie.
Czy¿ nie tak?
- £ucznicy s¹ gotowi, panie. - Nie ³ucznicy.
Zwiadowcy twierdz¹, ¿e ich ³ucznicy s¹ wiele mil st¹d i nie stanowi¹ zagro¿enia.
Strza³y kosztuj¹. U¿yjcie Irlandczyków. Trupy nie kosztuj¹ nic.
I wyœlijcie piechotê i kawaleriê.
- Piechota. - Piechota.
- Kawaleria. - Kawaleria.
- Naprzód. - Naprzód.
Ach, jak mi³o was z rana widzieæ.
Irlandczycy!
Œwietnie, ¿e jesteœcie z nami. Patrzcie.
Mornay? Lochlan?
Da³em Mornayowi dwa razy tyle ziemi co w Szkocji
i podobne posiad³oœci w Anglii.
Lochlan zdradzi³... za du¿o mniej.
£ucznicy.
Za przeproszeniem, panie? Czy nie trafimy w³asnych oddzia³ów?
Tak.
Ale trafimy ich te¿. My mamy rezerwy.
Do ataku.
£ucznicy.
- £ucznicy. - £ucznicy.
Wys³aæ nasze wsparcie.
Wys³aæ resztê.
Przyprowadziæ mi Wallace'a. ¯ywego, jeœli to mo¿liwe.
Martwy... te¿ bêdzie dobry.
Wys³aæ wieœci o naszym zwyciêstwie. Jedziemy?
Chroñ króla.
Wstawaj.
- Zabierz go st¹d. - Jezu.
JedŸ.
Umieram.
Pozwól mi.
Nie.
Bêdziesz ¿y³.
¯y³em wystarczaj¹co d³ugo, ¿eby ¿yæ w wolnoœci.
Dumny...
widz¹c, jakim sta³eœ siê mê¿czyzn¹.
Jestem szczêœliwy.
To ja gnijê.
Ale s¹dzê, ¿e twoja twarz wygl¹da œmiertelniej od mojej.
Synu...
Musimy mieæ przymierze z Angli¹, ¿eby tu zatriumfowaæ.
Osi¹gn¹³eœ to.
Ocali³eœ swoj¹ rodzinê i zwiêkszy³eœ swoje ziemie.
W swoim czasie bêdziesz mia³ pe³n¹ w³adzê w Szkocji.
Grunty.
Tytu³y. Ludzie.
W³adza. Nic.
- Nic? - Nie mam nic.
Ludzie dla mnie walcz¹, bo jeœli nie, to wygnam ich z mojej ziemi
i zag³odzê ich ¿ony i dzieci.
Ci ludzie,
którzy zakrwawili ziemiê do czerwonoœci w Falkirk...
Walczyli dla Williama Wallace'a, a on walczy o coœ, czego ja nigdy nie mia³em.
I ja to mu zabra³em, kiedy go zdradzi³em
i widzia³em to na jego twarzy na polu bitwy.
I to mnie rozdziera.
Có¿, wszyscy ludzie zdradzaj¹. Wszyscy trac¹ serce.
Nie chcê traciæ serca.
Chcê wierzyæ...
tak jak on wierzy.
Ju¿ nigdy nie bêdê po z³ej stronie.
Nie.
Lordzie Craig, czy to prawda o Mornayu?
Tak. Wallace wjecha³ do jego komnaty i go zabi³.
To wiêkszy problem teraz ni¿ kiedykolwiek.
I nie mo¿na przewidzieæ, kto bêdzie nastêpny.
Mo¿e ty.
Mo¿e ja.
Niewa¿ne.
- Mówiê powa¿nie, Robercie. - Ja te¿.
Chryste. Do diab³a.
Przeszukaæ wszêdzie.
Lochlan.
William Wallace zabi³ piêædziesiêciu ludzi.
Piêædziesiêciu, tak jakby to by³ jeden.
Stu ludzi... w³asnym mieczem. Przecina³ ich jak...
...jak Moj¿esz Morze Czerwone.
Jego legenda roœnie.
Bêdzie gorzej ni¿ przedtem.
Zbiera nowych ochotników w ka¿dym szkockim miasteczku.
Jak uzupe³ni oddzia³y...
To tylko owce. Zwyk³e owce.
£atwo je rozproszyæ, jak zabijemy pasterza.
Wspaniale.
Wybierz stadko swoich najlepszych zabójców i zorganizuj spotkanie.
Mój panie, Wallace jest s³ynny ze swej zdolnoœci przeczuwania pu³apki.
Jeœli to prawda, co mówi mi lord Hamilton,
to on polubi³ nasz¹ przysz³¹ królow¹ i jej zaufa.
Wiêc wyœlemy j¹ w przekonaniu, ¿e przybywa w pokoju.
Mój panie, ksiê¿na mo¿e byæ wziêta jako zak³adniczka
lub jej ¿ycie nara¿one na niebezpieczeñstwo.
Mój syn by³by bardzo tym za³amany.
Ale w rzeczy samej, jeœli ona by mia³a zgin¹æ,
to wkrótce mielibyœmy w królu Francji przydatnego sojusznika przeciw Szkotom.
Widzisz...
Król musi znajdywaæ dobre strony w ka¿dej sytuacji.
To William Wallace, na pewno.
I od³o¿y³ miecz. Przygotowaæ siê.
Moja pani.
Otrzyma³em twoj¹ wiadomoœæ.
To ju¿... drugi raz ostrzeg³aœ mnie o niebezpieczeñstwie.
Czemu?
W przysz³ym miesi¹cu na pó³noc dotrze nowa dostawa zapasów.
¯ywnoœæ i broñ. Przywioz¹...
Nie, przestañ.
Dlaczego mi pomagasz?
Z powodu tego, jak na mnie teraz patrzysz.
Jak ju¿ myœleliœmy, ¿e wszelka nadzieja stracona,
nasi szlachetni zbawiciele przybyli.
Œci¹gn¹æ im kaptury.
Sir William, przybyliœmy prosiæ o spotkanie.
Jaki jest sens?
Wszyscy przysiêgliœcie wiernoœæ D³ugonogiemu.
Przysiêga z³o¿ona k³amcy to ¿adna przysiêga.
Ka¿dy z nas jest gotów przyrzec wiernoœæ tobie.
To niech rada przysiêgnie publicznie.
Nie mo¿emy. Niektórzy ledwo co wierz¹, ¿e ¿yjesz.
Inni myœl¹, ¿e odp³acisz im siê jak Mornayowi. Zapraszamy ciê do Edynburga.
Czekaj tam na nas za dwa dni. Przebacz nam, a my zjednoczymy siê po twojej stronie.
- Szkocja bêdzie jedna. - Jedna?
- Masz na myœli nas i siebie. - Nie.
Mam na myœli to.
To przyrzeczenie Roberta Bruce'a.
Wiesz, ¿e to pu³apka. Powiedz mu.
Gdyby Bruce chcia³ ciê zabiæ, zrobi³by to w Falkirk.
Tak.
Wiem. Widzia³em.
Dobra, zapomnijmy o nim, co z innymi?
Zdradliwi dranie, nie mog¹cy siê zgodziæ co do koloru gówna. To pu³apka. Œlepy jesteœ?
Spójrz na nas.
Musimy spróbowaæ. Sami tego nie dokonamy.
Do³¹czenie do szlachty to nasza jedyna szansa.
Wiesz, co siê stanie, jak nie do³¹czymy?
Co?
Nic.
- Nie chcê zostaæ mêczennikiem. - Ani ja.
Chcê ¿yæ.
Chcê domu i dzieci. I spokoju.
- Tak? - Tak, tak.
Prosi³em Boga o te rzeczy. To wszystko na nic, jak nie jesteœ wolny.
- To tylko sen, William. - Sen? Tylko...
Có¿ wiêc robiliœmy przez ten ca³y czas?
Urzeczywistnialiœmy ten sen.
Twój sen nie jest o wolnoœci. Jest o Murron.
Robisz to, ¿eby byæ bohaterem, bo myœlisz, ¿e ona ciê widzi.
Nie myœlê, ¿e mnie widzi. Ja wiem, ¿e mnie widzi.
I twój ojciec te¿ ciê widzi.
Jezu.
Mam iœæ z tob¹?
Nie. Pójdê sam.
- Do zobaczenia po wszystkim. - Dobra.
Mam nadziejê, ¿e raczej prêdzej ni¿ póŸniej.
- Nie przyjdzie. - Przyjdzie.
Wiem, ¿e przyjdzie.
Mój panie. Zbli¿a siê.
Nie!
Nie wtr¹caj siê, Robercie.
Wynocha.
Bruce ma nie byæ skrzywdzony, taka jest umowa.
Ojcze!
Ty zgni³y draniu!
Dlaczego?
D³ugonogi chcia³ Wallace'a.
Tak jak i nasza szlachta.
Taka by³a cena twojej korony.
Umrzyj.
Chcê, ¿ebyœ umar³.
Wkrótce bêdê martwy.
- A ty bêdziesz królem. - Nic od ciebie nie chcê.
Nie jesteœ mê¿czyzn¹.
I nie jesteœ moim ojcem.
Jesteœ moim synem
i zawsze zna³eœ moje plany.
- Oszuka³eœ mnie. - Pozwoli³eœ siê oszukaæ.
W sercu zawsze wiedzia³eœ, co musia³o siê tutaj zdarzyæ.
Nareszcie wiesz, co to znaczy nienawidziæ.
Teraz jesteœ gotów zostaæ królem.
Moja nienawiœæ
umrze razem z tob¹.
Williamie Wallace, ci¹¿y na tobie oskar¿enie zdrady stanu.
- Przeciw komu? - Przeciw twemu królowi.
Masz coœ do powiedzenia?
Nigdy, w ca³ym swoim ¿yciu,
nie przysiêga³em mu wiernoœci.
To nie ma znaczenia. To twój król.
Przyznaj siê, a otrzymasz szybk¹ œmieræ.
Zaprzecz, a bêdziesz musia³ byæ oczyszczony bólem.
Przyznajesz siê?
O jutrzence otrzymasz swoje oczyszczenie.
- Wasza Wysokoœæ. - Idê do wiêŸnia.
- Król rozkaza³... - Król wkrótce umrze, a jego syn to laluœ.
Jak s¹dzisz, kto bêdzie rz¹dzi³ tym królestwem?
A teraz otwieraj.
Wasza Wysokoœæ.
Dalej, œmieciu. Wstawaj.
Przestañ. Zostaw mnie.
Powiedzia³am zostaw mnie.
Ma pani.
Panie...
Przysz³am b³agaæ ciê...
abyœ przyzna³ siê i przysi¹g³ wiernoœæ królowi, a on mo¿e udzieli ci ³aski.
Czy udzieli ³aski mojemu krajowi?
£aska to szybka œmieræ,
mo¿e nawet ¿ycie w wie¿y.
Z czasem, kto wie, co siê mo¿e zdarzyæ.
Jeœli tylko móg³byœ ¿yæ...
Jeœli mu przysiêgnê...
wtedy wszystko, czym jestem, i tak bêdzie martwe.
Umrzesz. To bêdzie okropne.
Ka¿dy umiera.
Nie ka¿dy naprawdê ¿yje.
Wypij to.
To uœmierzy twój ból.
Nie. To stêpi moje zmys³y.
A ja muszê je wszystkie mieæ.
Bo jeœli bêdê bez czucia lub te¿ bêdê krzycza³,
to by znaczy³o, ¿e D³ugonogi mnie z³ama³.
Nie mogê znieœæ myœli twojej tortury.
WeŸ to.
Dobrze.
Przysz³am
b³agaæ o ¿ycie Williama Wallace'a.
NieŸle ci przypad³ do gustu, co?
Szanujê go.
W najgorszym wypadku by³ godnym wrogiem.
Uka¿ ³askê, o wielki królu, i zjednaj sobie szacunek w³asnego ludu.
Nawet teraz
nie jesteœ zdolny do ³aski.
A ty...
Dla ciebie to s³owo jest tak samo obce jak mi³oœæ.
Zanim straci³ mowê,
powiedzia³ mi, ¿e jego pocieszeniem bêdzie œwiadomoœæ, ¿e Wallace nie ¿yje.
Widzisz?
Po nas wszystkich przychodzi œmieræ.
Ale zanim przyjdzie po ciebie,
wiedz to:
Twoja krew umiera wraz z tob¹.
Dzieciê, które nie jest z twego rodu, roœnie w moim brzuchu.
Twój syn nie zasi¹dzie na tronie na d³ugo. Przysiêgam.
Tak bardzo siê bojê.
Daj mi si³ê...
umrzeæ dobrze.
Oto nadchodzi.
Ponieœ straszliw¹ cenê zdrady.
Albo natychmiast padnij na kolana,
og³oœ siê lojalnym poddanym króla
i b³agaj go o litoœæ,
a j¹ otrzymasz.
Sznur.
Podnieœ go.
Rozci¹gn¹æ go.
Doœæ.
Rozci¹gn¹æ.
Przyjemne, tak?
Na kolana.
Uca³uj królewskie god³a na mej szacie
i ju¿ wiêcej nic nie poczujesz.
Rozrywaæ go.
Wystarczy?
Mogê to wszystko zakoñczyæ...
natychmiast.
Spokój.
B³ogoœæ.
Tylko powiedz.
Wykrzyknij...
"Litoœci!".
Litoœci.
Wykrzyknij.
Tylko rzeknij. "Litoœci".
- Litoœci, William. Litoœci. - Jezu, cz³owieku, powiedz to.
Wiêzieñ chce coœ powiedzieæ.
Wolnoœæ!
Po œciêciu g³owy, ...
... cia³o Williama Wallace'a zosta³o rozerwane na kawa³ki.
Jego g³owê umieszczono na moœcie London Bridge.
Jego rêce i nogi...
... wys³ano w cztery strony Brytanii, ...
... jako ostrze¿enie.
Nie mia³o to takiego efektu, jaki planowa³ D³ugonogi.
A ja, Robert Bruce,
wyjecha³em z³o¿yæ ho³d wiernoœci armiom angielskiego króla
i przyj¹æ jego poparcie dla mojej korony.
Mam nadziejê, ¿e dziœ rano umy³eœ sobie dupê.
Zaraz zostanie uca³owana przez króla.
ChodŸ. Za³atwmy to.
Stój!
Krwawiliœcie z Wallace'm!
Teraz krwawcie ze mn¹.
Wallace!
W roku pañskim 1314
patrioci ze Szkocji, zag³odzeni i w mniejszoœci,
zaatakowali pola Bannockburn.
Walczyli jak waleczni poeci.
Walczyli jak Szkoci
i wywalczyli sobie wolnoœæ.